หมอแมว View my profile

ตอนที่12

ความคิดหลุดกรอบกับการออกนอกสถานที่

 

เดินท่อมๆเรียงเดี่ยวไปตามกระดานไม้ที่ปูอยู่ในป่าหญ้าธูปฤาษี เบื้องหน้าของวศินคืออาจารย์สุธี ข้างหลังของเขาคือเพื่อนๆ ตำรวจและมูลนิธิ

เป้าหมายคือบ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งโดดเดี่ยวกลางป่าหญ้าธูปฤาษี

"สวัสดีครับ" อาจารย์กล่าวพร้อมยกมือรับไหว้คนในบ้านที่ยกมือไหว้ออกมา ก่อนจะถอดรองเท้าไว้ที่ข้างหน้าชาน ... เมื่อเดินเข้าไป ในนั้นมีร่างๆหนึ่งนอนไม่ไหวติงในมุ้ง มือทั้งสองข้างประสานที่หน้าอกโดยมีดอกไม้ธูปเทียนเสียบคาไว้

"เดี๋ยวให้อาจารย์ชันสูตรศพเสร็จแล้วก็ค่อยเอาไปที่วัดนะ" ตำรวจบอก " ไปจองศาลาหรือยัง?"

แทนคำตอบรับหญิงชราที่นั่งข้างๆศพนั้นพยักหน้า ... วรรณเหลือบมองตำรวจเล็กน้อยก่อนที่อาจารย์จะเดินเข้าไปที่มุ้ง

"ผมชื่อนายแพทย์สุธี นะครับ ส่วนที่ตามมานี่คือนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ 6 " อาจารย์แนะนำตัว "ปีหน้าพวกเค้าจะต้องออกไปทำงานข้างนอกแล้ว วันนี้ผมเลยพามาร่วมในการชันสูตรด้วยเป็นการเรียนรู้ ขออนุญาตญาติๆด้วยนะครับ"

 

หญิงชรายิ้มให้อาจารย์ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

 

"คุณวาริน เดิมเป็นคนไข้ที่รพ.อยู่แล้ว ตามประวัติที่มีก็คือเป็นมะเร็งเต้านมระยะสุดท้าย" อาจารย์เปิดแฟ้มประวัติไล่อ่าน "ก่อนนี้ได้รักษาด้วยการผ่าตัด ฉายรังสี และเคมีบำบัดแล้ว ส่วนแผลที่เต้านมยังต้องทำอยู่เป็นประจำ จากในนี้มีประวัติว่าญาติมารับยาและชุดทำแผลเพื่อมาทำแผลที่บ้านเดือนละ ครั้ง"

"ใช่ครับ ก็มีผมแล้วก็ลูกผลัดกันทำแผล" ชายวัยกลางคนในเสื้อยืดสีแดงที่นั่งข้างๆศพกล่าว

"ส่วนยาที่ได้กินก็มียาแก้ปวดอยู่3ตัว มีมอร์ฟีนแบบน้ำ แล้วก็ยานอนหลับ กับยาตามอาการอื่นๆ " อาจารย์พูดต่อไป "ช่วงหลังๆอาการเป็นอย่างไรบ้างครับ ตั้งแต่ไปรับยาครั้งสุดท้ายมาจนถึงวันนี้"

"อาการก็เรื่อยๆ ก็บ่นปวดทุกวัน แต่ยาพวกนี้กินเยอะก็ไม่ไหวเพราะเค้าบ่นว่าถ่ายไม่ออก ... เมื่อวานนี้รู้สึกว่าช่วงบ่ายจะนอนมากหน่อยไม่ลุกมากินข้าว  เมื่อคืนนี้ก็เลยปิดมุ้งนอนตั้งแต่ตอนสองทุ่ม ... พอตื่นเข้ามาจะปลุกให้ขึ้นมากินข้าวก็เห็นว่าตัวเย็นไปเสียแล้ว"

 

อาจารย์ปิดแฟ้มลงและเดินไปที่ข้างฟูก จากนั้นก็กวักมือเรียกวศินและนักศึกษาแพทย์คนอื่นๆให้เข้าไปล้อมวงใกล้ๆ

"งั้นเดี๋ยวเราจะเริ่มตรวจสภาพศพกันก่อน" อาจารย์พูดโดยมองไปที่ทุกคน ญาติผู้ตายพยักหน้าให้อาจารย์ก่อนจะถอยไปรวมกันที่ผนังอีกด้านหนึ่งเพื่อ เปิดทางให้นักศึกษาแพทย์ที่จะต้องเข้ามา 

"การแข็งตัวของใบหน้าแข็งเต็มที่ มือและข้อศอกแข็งเต็มที่ ตรงที่ข้อสะโพกและข้อไหล่ยังพอจะขยับได้" อาจารย์เอ่ยขึ้นโดยให้โกวิทจด "เปลือกตาไม่มีจุดเลือดออก ... ผิวหนังที่ใบหน้าและลำคอปกติไม่มีบาดแผล"

"ลำคอไม่มีรอยถูกรัด" วรรณพูดขึ้นเบาๆ แต่ดังพอที่อาจารย์จะได้ยินจนชะงักการพูดไป

"บริเวณหน้าอกมีแผลเนื้อตายขอบไม่เรียบ แผลสะอาดดี ... ไหนลองพลิกดูที่ด้านหลังหน่อย" อาจารย์บอกวศินให้ช่วยพลิกตะแคง โดยไม่ลืมที่จะสั่งให้อีกคนนึงช่วยประคองศีรษะศพไว้

"รอยเลือดตกอยู่ที่บริเวณแผ่นหลัง เรื่อยไปจนถึงขา รอยเลือดตกกดไม่จาง ลักษณะการตกเข้าได้กับท่านอนที่พบ ไม่พบบาดแผลที่ขาส่วนล่าง" อาจารย์ให้สัญญาณเพื่อให้วางศพลงในท่าเดิมและจัดท่าทางแบบเดิมก่อนจะจับดู ตามข้อต่อต่างๆไล่กลับไปที่ลำคอ "กระดูกและข้อต่อต่างๆอยู่ในสภาพปกติ " 

 

 

อาจารย์ถอดถุงมือออกแล้วรับเอาใบชันสูตรจากโกวิทไปเขียนต่อ อาจารย์เขียนเสร็จก็คุยกับตำรวจอีกสองสามคำก่อนจะหันไปคุยกับญาติผู้ตาย

"ส่วนที่เหลือก็คือญาติต้องไปเอาใบรับรองการตายที่โรงพยาบาล แล้วก็จัดการเรื่องการทำศพตามที่คุณตำรวจเข้าว่าไว้" อาจารย์ยกมือไหว้ญาติๆเป็นการลา "งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อน เสียใจด้วยนะครับ"

เมื่ออาจารย์เดินออกมาก็พอดีกับเห็นวรรณและนวลกำลังช่วยกันถือเข็มฉีดยาและสายสวนกระเพาะอาหารออกจากกระเป๋าชันสูตร

"นั่นอะไรน่ะ" อาจารย์สุธีทำหน้าฉงนเล็กน้อยก่อนจะโบกมือไล่ให้เอาของไปเก็บโดยไม่เปิด โอกาสให้ทั้งสองได้ตอบ ... อาจารย์ไม่พูดอะไรนอกจากเดินตรงไปที่รถตู้แล้วขึ้นรถ 

ทุกคนขึ้นรถกันพร้อมแล้ว รถตู้ออกตัวเพื่อไปยังจุดหมายถัดไป ... อาจารย์เลื่อนแผ่นบังระหว่างคนขับและที่นั่งผู้โดยสารก่อนจะนั่งรออะไร บางอย่าง

 

 "ทำไมอาจารย์ไม่ให้เจาะตรวจน้ำในลูกตากับดูดน้ำในกระเพาะไปตรวจคะ" นวลถาม

"ผมอยากรู้เหตุผลของคุณในการส่งเหมือนกัน" อาจารย์ถามกลับ

"ก็เราจะได้ตรวจสาเหตุการตายว่าเกิดจากสารพิษหรือไม่ มีใครวางยาผู้ตายหรือเปล่้า" วรรณตอบ " เพราะขนาดว่าคนไข้ไม่กินอะไรซึมลงตั้งแต่เมื่อคืนนี้ยังไม่เห็นมีใครพาไปโรง พยาบาลเลย"

"เดี๋ยวดิวรรณ" โกวิทแย้ง "เธอเห็นประวัติหรือเปล่า  ญาติเค้าก็มารับยาทุกเดือน แผลก็มาทำที่บ้าน ...แล้วนี่ก็มะเร็งระยะend stageนะ "

"แล้วเธอเห็นกับตาเหรอว่าเค้าเอายาให้กิน เค้าทำแผลให้ ... ยาพวกที่ให้ก็คือพวกมอร์ฟีน รู้ได้ยังไงว่าไม่ได้เอาไปใช้อย่างอื่น"

 

 ....

 

"EXTERN" อาจารย์สุธีพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย ... คำว่า EXTERN นี้ดูเป็นทางการมาก ไม่เหลือความเป็นกันเองแบบตอนที่นั่งรถขามาเลย

" เวลาเราชันสูตร สิ่งที่สำคัญเริ่มตั้งแต่ประวัติที่ได้มาจากที่ต่างๆ ในที่นี้ก็คือประวัติจากเวชระเบียน ... ที่ดูแล้วญาติเอาใจใส่ดีมาตลอดตั้งแต่การเริ่มรักษาแรกๆ , ประวัติที่ได้จากตำรวจซึ่งต้องมาตรวจสอบก่อนที่พวกเราจะมา , และประวัติที่ผมถามญาติที่อยู่ในเหตุการณ์" อาจารย์กล่าว " ที่เหลือก็คือการตรวจชันสูตรตามที่ได้ทำไป ซึ่งหากผลที่ได้ไม่มีอะไรขัดกันกับประวัติที่ได้ก็ไม่น่าจะต้องตรวจหาอะไรเพิ่มเติมอีก"

 

"การตรวจที่ตรวจไป หากเราซักประวัติแล้วพบสิ่งที่ผิดปกติ ตรวจได้ไม่ตรงกับประวัติที่ได้และไม่สามารถหาคำอธิบายอื่นๆมารองรับ นั่นก็จะเพิ่มความสงสัยให้การตรวจ ให้เรายิ่งต้องละเอียดมากขึ้น" อาจารย์เว้นช่วงการพูดเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทุกคน  "นั่นก็เป็นเหตุหนึ่งที่เราต้องมีพนักงานสอบสวนเช่นตำรวจมาร่วมในการชันสูตร เพราะว่าทางนั้นก็จะต้องหาข้อสงสัยอื่นๆที่อาจจะพบด้วยวิธีการตรวจทางการสอบ สวนมาเพิ่มเติมเพื่อให้เราตรวจเน้นหนักไปทางนั้นมากขึ้น"

 

"งั้นอาจารย์ก็ยอมรับสิคะว่า ยังมีโอกาสที่จะเป็นการฆาตกรรมโดยการวางยา แล้วญาติตบตาตำรวจได้ ... แถมอาจารย์ก็ไม่ได้ส่งตรวจสารพิษทั้งที่เป็นทางเดียวที่จะพิสูจน์และให้ความ เป็นธรรมกับผู้ตายได้ " หญิงสาวถามขึ้นมาอย่างตรงไปตรงมา

 

 "ใช่"

 

อาจารย์ตอบ ... ก่อนที่จะพูดต่อ  "ถ้าหากกรณีนี้เป็นคดีฆาตกรรม ที่ก่อโดยคนในบ้านซึ่งมีประวัติว่าพาผู้ป่วยไปรักษาโรคนี้ตั้งแต่5ปีก่อน ร่วมอยู่ในแผนการรักษามาตลอด ทำแผลให้อย่างดีจนไม่มีการติดเชื้อ แถมแม่ผู้ตาย สามีผู้ตาย และลูกผู้ตาย นั่งอยู่ในบ้านร่วมกันโดยไม่บอกตำรวจหรือหมอเลย .... ผมก็คงพลาดไปจริงๆ"

 

ทุกคนนิ่งไปเมื่อเห็นว่าน้ำเสียงของอาจารย์เริ่มแสดงความไม่พอใจออกมา

 

"ถามอะไรหน่อยดิวรรณ" โกวิทเอ่ย "แล้วเธอคิดว่าเอาน้ำออกมาจะตรวจอะไร"

"ก็ตรวจดูพวกสารพิษ กับยาเสพติด ดูว่ามีสารพิษหรือพวกมอร์ฟีนเกินขนาดหรือเปล่า"

 

"ไม่ตรวจtetradotoxinในปลาปักเป้าเหรอ" โกวิทเย้า 

"ตรวจทำไม"

"แล้วเธอรู้ได้ไงว่าญาติไม่ได้เอาปลาปักเป้าให้กิน ... อย่างนี้เธอไม่ได้ส่งตรวจก็ไม่ได้ให้ความเป็นธรรมกับคนตายสิ" โกวิทพูดด้วยหน้าตาขึงขัง "แล้วตะกั่วเธอก็ไม่ได้ตรวจ ... ญาติเขาอาจจะเอาตะกั่วให้กินวันละนิดๆ จนมาออกฤทธิ์วันนี้ก็ได้"

"สารหนูด้วย" สุรศักดิ์บอก

"ยางน่องด้วย" โกวิทเย้า

"รากแมนเดรก" สุรศักดิ์เอ่ยก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกับคนอื่นๆในรถ 

"นี่เธออ่านหนังสือนิยายนักสืบมากไปหรือเปล่า" วรรณสวนกลับอย่างฉุนเฉียวพลางทุบนวลที่นั่งเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะอยู่

"แต่เราว่าเธออ่านพ๊อคเกตบุ๊คนิติเวชมากไปนะ" โกวิทตอบ ... ด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่จริงจัง "ถ้าจะให้ตรวจสารพิษทั้งหมดมันก็ไม่มีทางพอแค่ของในกระเพาะอยู่แล้ว ... อย่างกรณีนี้ถ้าเธอจะตรวจเธอคงต้องเอาเนื้อเยื่อออกจากปอดหัวใจตับไตม้าม เลือดไขกระดูกเส้นผม แล้วไปแยกหาสารพิษทั้งหมดในสากลจักรวาล ... เธอทำได้ไหมล่ะ เพื่อความยุติธรรมของผู้ตาย"

วรรณนิ่งไปไม่พูดอะไร ใบหน้าแสดงความไม่พอใจแต่ก็พูดไม่ออก นวลที่เห็นท่าทางเพื่อนของตนที่ถูกรุมเช่นนี้จึงหันมาทางวศิน ... ซึ่งไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่แรก

"วศิน แล้วเธอว่ายังไงล่ะ"นวลถาม ... นักศึกษาแพทย์หนุ่มขยับตัวเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่ครุ่นคิดอยู่

"ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอก ... ถามว่ามีเหตุผลไหม วรรณก็มีเหตุผลของวรรณ " วศินตอบเรียบๆ "แต่เราสงสัยอยู่อย่างนึงที่ยังคิดไม่ตก"

"อะไรล่ะ"

 

"เราแค่อยากรู้ว่า ถ้าเมื่อกี้วรรณจะไปเก็บสิ่งส่งตรวจเหล่านั้นมาส่้ง วรรณจะบอกเหตุผลกับญาติคนตายและตำรวจยังไง?"

 

ไม่มีใครให้คำตอบอะไรอีก ... และรถตู้ก็วิ่งไปตามเส้นทางของมัน

 

 

*****************************

อ่านตอนก่อนๆได้ที่ เรื่องสั้นชุด : วศิน

Comment

Comment:

Tweet

การทำแทงบาปมากopen-mounthed smile

#32 By (111.84.76.221) on 2010-02-23 14:00

#31 By (111.84.76.221) on 2010-02-23 13:58

hi all !!

#30 By sears parts (124.157.184.118) on 2009-12-05 02:25

ขอบคุณค่ะ

#29 By โหลดเพลง (124.157.236.176) on 2009-10-07 07:22

uwmtynwp hqdbvxlb kkznyoqu

#28 By aWEmIRWWqKf (94.102.49.213) on 2009-08-14 22:36

uvswrnub vvadgrvm rwngtedr

#27 By rOinWDRbFYSmH (94.102.49.213) on 2009-08-14 19:42

lmfjyqdf pzzskcrc nxgyubda

#26 By UrRWXvLGKSSoKhQO (94.102.49.213) on 2009-08-14 18:15

tayljnqp pkozfxzo plhrbyzj

#25 By sqHNydWUpIvKIyRO (94.102.49.213) on 2009-08-14 16:53

ufamplti rkzjfxhv dlxjnubn

#24 By TCkPESbpitoEaitJPT (89.248.172.50) on 2009-08-10 00:09

jntilfay rxkkkcjh hcnvwruq

#23 By GPJoMFwDXYaZjIlUr (89.248.172.50) on 2009-08-09 22:46

crcyvbhz cncwfdqu bkqbfazu

#22 By XMPunxVzmEqd (95.169.190.71) on 2009-08-01 11:49

sofkduwq lbbrykpf xngtfjdp

#21 By sqKrLlyLAFQrB (95.169.190.71) on 2009-08-01 10:28

nnzgdogt ujifmtyl lvqpjifv

#20 By WwYvndysJEYlN (95.169.190.71) on 2009-07-31 18:47

raqcipen yznxonqn qzznkjai

#19 By PMvgyQyvDn (95.169.190.71) on 2009-07-31 17:57

dtwiemsc dhaojlkm ghluypwt

#18 By zePqHzlORJL (95.169.190.71) on 2009-07-31 17:07

G24KfR dgoqoxdf yszmomop nyctqjfq

#11 By YIsGqIfwONVzjxz (89.248.172.50) on 2009-07-21 06:59

การตรวจนี่เครียดจริงๆ
ต้องรอบคอบในทุกด้านเลยsad smile

#10 By sage_nu on 2009-06-29 12:39

โว้ววว
ตอนนี้ ชอบจังเลย

#9 By ka-fae-nom on 2009-06-28 21:42

ตอนจบนี้ประโยคที่วศินพูดเฉียบมาก

#8 By ~memay~ on 2009-06-28 20:36

ตอนนี้ วศินยิงได้แหล่มมาก!!!

#7 By Nekoi ~ Sweet Alice on 2009-06-28 18:27

อืม เฉียบครับ ตอนนี้

#6 By Tomodachi on 2009-06-28 17:37

วศิน ยิงได้เจ็บ~

#5 By joyka on 2009-06-28 17:34

วศินนี่เป็นพวก มุขวงแตก สินะconfused smile

#4 By natt_han on 2009-06-28 16:29

นั่นสินะคะ
ญาติเค้าอุตส่าพยาบาลมาอย่างดีเนอะ

#3 By namnampai on 2009-06-28 16:02

เคยดูหนังเกี่ยวกับนิติเวชเหมือนกัน

เหมือนเป็นนักสืบเลยเนาะ

นักสืบวิทยาศาสตร์ หุๆ

#2 By araiwah on 2009-06-28 16:01

รอตอนใหม่ของวศินต่อไป big smile

#1 By เม็ดบ๊วย on 2009-06-28 15:50

Recommend