หมอแมว

"วศิน เราจะไปดูหนังที่โรงไหนล่ะ" ลูกตาลเอ่ยปากถามอย่างร่าเริง
"ไปลิโด้ดีกว่า" วศินตอบพลางเอานิ้วสะกิดที่แขนให้ลูกตาลตามมา ทั้งคู่เดินลงจากสถานีรถไฟฟ้าแล้วก็เดินตรงไปที่ป้ายตารางภาพยนต์
"ดูอะไรดีล่ะ" ลูกตาลถาม ตาจ้องไปที่ป้ายโฆษณา
"Mr. Mrs. Smith กับ Batman ดูเรื่องไหนดีล่ะ... หรือจะเอามาดากัสการ์" วศินพูดลอยๆ
"แล้วแต่ลูกตาลแล้วกัน" ... วศินสรุป
"แล้วศินอยากดูอะไรล่ะ" ลูกตาลแย้ง
ทั้งคู่มองหน้ากันครู่นึงก่อนจะกลั้นยิ้มไม่ได้แล้วหัวเราะออกมาทั้งคู่ จากนั้นก็ชี้ไปที่Batman beginทั้งคู่

"อยากอยู่อย่างนี้นานๆจัง" ลูกตาลพูดขึ้นลอยๆ ขณะนั่งกินไอศครีมที่ม้านั่ง
"ไม่น่าเป็นคำพูดของชีพเด้นท์เลยนะ" วศินวิจารณ์แบบทีเล่นทีจริง "น้องปี5ปี6มาได้ยิน จะเสียการปกครองเอานะ"
ลูกตาลหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แน่ล่ะว่าอยู่ที่โรงพยาบาล เธอเป็นเรสิเดนท์โหดมหาโหด มีน้องๆหลายคนให้สมญาเธอว่า"เจ๊โหด"อันเนื่องมาจากความเฮี้ยบของเธอ  ... แต่วันนี้เวลานี้เวลามาเที่ยวด้วยกันสองคน เธอก็เป็นผู้หญิงธรรมดาที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะพึงเป็นได้
ทั้งคู่นั่งละเลียดไอศครีมต่อไป พลางดูเด็กวัยรุ่นที่เดินลงมาจากชั้นบนซึ่งเป็นศูนย์หนังสือและสถาบันสอน ภาษา ... รายรอบไปด้วยคนที่กำลังกินอาหารกลางวันกันอยู่

"ช่วยด้วยยยย!!" เสียงเด็กผู้หญิงคนนึงร้องตะโกนดังขึ้นท่ามกลางม้านั่ง ข้างๆมีเด็กหนุ่มคนนึงกำลังเอามือกุมที่คอ ตรงหน้ายังมีจานข้าวที่กินค้างวางอยู่ ....
วศินลุกขึ้น แต่ยังช้ากว่าชายหนุ่มอีกคนที่วิ่งเข้าไปถึงตัวเด็กคนนั้นก่อน
"ช่วยถอยไปด้วยครับ" ชายคนดังกล่าวตะโกนขึ้น จากนั้นก็อุ้มตัวเด็กหนุ่มผู้โชคร้ายขึ้นพาดบ่าแล้วก็กระโดดขึ้นลง
วศินและลูกตาลแหวกฝูงไทยมุงเดินเข้าไปใกล้ๆ ลูกตาลสะกิดให้วศินดูวิธีการช่วยเหลือที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จ ... หลังจากกระโดดขึ้นลงได้อีก10กว่าครั้ง ชายคนดังกล่าวก็เหมือนจะหมดแรง จึงได้วางเด็กชายลง
ชั่วขณะนึงวศินเห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นลังเลสุดขีดก่อนจะตะโกนขึ้นและตะโกนขึ้น "ใครมีมีดกับปากกาบ้าง ... แล้วก็ตามรถพยาบาลเร็ว!"
ลูกตาลเห็นได้ชัดว่าชายคนดังกล่าวตั้งใจจะเจาะคอ เธอหันไปหาวศินและพบว่าเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ ...  วศินไปโผล่ที่ข้างเด็กหนุ่มที่นอนที่พื้นแล้ว
"ลูกตาล มานี่!" วศินตะโกนเสียงดัง ลูกตาลรีบแหวกฝูงชนเข้าไป ชายที่เข้ามาช่วยเหลือคนแรกเห็นท่าทางของวศินที่กำลังสอดแขนเข้าใต้ลิ้นปี่ ของเด็กหนุ่มจากด้านหลัง ถามสั้นๆเพียงคำเดียว "หมอ?"
วศินพยักหน้า ชายคนดังกล่าวไม่ได้กล่าวอะไรอีก แต่ก็ช่วยพยุงเด็กหนุ่มที่ใกล้หมดสติให้ลุกขึ้นยืนได้ถนัด วศินกระแทกมือเข้าที่ใต้ลิ้นปี่เด็กติดกันหลายครั้ง
หลังจากการกระแทกชุดที่สาม เด็กหนุ่มปล่อยมือที่กุมคอปล่อยห้อยตกลงข้างลำตัวอย่างคนหมดสติ
"ช่วยกันจัดท่า.. เร็ว" วศินร้องและเดินถอยไปด้านหลังและวางร่างเด็กหนุ่มลงที่พื้น ลูกตาลเข้ามาสลับและประสานมือดันกระแทกที่ลิ้นปี่อีกชุดนึง
"เอาใหม่... ยังมีชีพจร" วศินร้อง...จนเกือบจะตะโกน ลูกตาลดันมืออีกครั้งหนึ่ง
'ฟู่.. กรุก..' เสียงดังเบาๆที่ปากของเด็กหนุ่มทำให้วศินยกมือให้ลูกตาลหยุด แล้วเปิดง้างปาก หยิบเอาชิ้นเนื้อก้อนโตออกมาจากปาก ... ณ ตอนนี้ แม้แต่คนที่อยู่ด้านหลังของไทยมุงก็เห็นว่าทรวงอกของคนเจ็บ ยกขึ้นลงช้าๆอย่างสม่ำเสมอ .... เสียงปรบมือดังขึ้นดังลั่นทั่วโรงอาหารทันที

วศินจัดท่าให้คนเจ็บที่ยังนอนสลบอยู่ เพื่อนสาวของเด็กคนดังกล่าวเข้ามาขอบคุณวศินและลูกตาล ส่วนชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยคนแรกสบตาวศิน... ทั้งคู่ยิ้มให้กันและกัน ก่อนที่ชายคนดังกล่าวจะลุกเดินออกไป

"เฮ้ย ช่วยไม่เป็นยังจะมาช่วย อยากดังเหรอไง" มีเสียงเด็กหนุ่มที่ดังมาจากกลุ่มที่อยู่ทางซ้าย หลังจากนั้นก็ตามด้วยเสียงโห่จากกลุ่มดังกล่าว .... แต่ชายคนที่เดินจากไปนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทีสนใจอะไร ยังคงเดินต่อไปท่ามกลางการจ้องมองของคนรอบๆ

วศินมองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วก็อดไม่ได้อีกต่อไป
"อย่างน้อยเค้าก็เข้ามาช่วย เพียงแต่ไม่สำเร็จ" พูดด้วยเสียงอันดัง "แล้วพวกคุณที่ไม่คิดแม้แต่จะเข้ามาช่วย ทำไมต้องไปว่าเค้าด้วย" .......
"ขอบคุณนะครับ....พี่... " วศินหันไปตะโกนและโบกมือให้ชายผู้ที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ และยิ้มให้อีกครั้ง ... โดยมีเสียงปรบมืออีกครั้งให้แก่คนทั้งสอง


หลังจากดูหนังจบ วศินและลูกตาลเดินเคียงคู่กันออกมาจากโรงและเดินลงบันไดทางด้านข้างมาที่ ชั้นล่าง ทั้งสองคนทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง... และเมื่อวศินเดินเข้าไปใกล้ลูกตาลก็หันมา
"ตาลรู้แล้วล่ะว่าทำไมศินถึงพูดช่วยผู้ชายคนนั้น" ลูกตาลเอ่ยขึ้น
วศินหันไปมองอย่างสงสัย "ยังไงล่ะ" มือขวาเขยิบเข้าไปอีกนิด...
"ก็คนๆนั้น ทำตัวเหมือนBatmanไง ... ถูกไหมล่ะ" เธอกล่าวและก็โจนไปข้างหน้า กางแขนหมุนตัวอย่างร่าเริงโดยไม่สนใจกับสายตาคนที่มองอยู่รอบๆ ...
วศินมองไปที่มือขวาของตน... ยิ้มกับตนเองและนึกในใจ ...

ไม่เป็นไร โอกาสจะจับมือยังมีอีกเยอะ ...