หมอแมว

ขณะที่ตรวจที่OPDตอนสายๆ วศินต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยว่ามีผู้ปกครองที่พาเด็กมารพ. ตีเด็กแบบไม่ยั้งจนเด็กร้องไห้จ้า เด็กร้องไห้และพยายามจะลุกหนี แต่ว่ามารดาก็ยังตีที่แขนบ้าง ที่ก้นบ้าง ... ท่ามกลางสายตาผู้ป่วยคนอื่นที่นั่งรอการตรวจอยู่โดยไม่มีใครสนใจมากนัก

พยาบาลเดินไปห้ามสองสามครั้ง แต่โดนตวาดกลับมาจนต้องปล่อยเลยตามเลย

วศินพยายามไม่สนใจและตรวจไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงคิวของแม่ลูกคู่นี้
แม่และเด็กเดินเข้ามาในห้อง วศินขมวดปมที่คิ้วมากขึ้นเมื่อเห็นว่าที่ขาทั้งสองข้างของเด็กมีรอยแดงและผิวแตกเป็นแนวยาวนับสิบแนว
"ชั้นตีมันเองแหละหมอ เด็กมันไม่รักดี" มารดาตอบเมื่อเห็นว่าหมอจ้องไปที่ขาเด็ก "นี่พามาจะมาให้รักษาเรื่องติดเหล้า"
" เด็กแค่นี้น่ะนะติดเหล้า" หมอวศินดูเด็กชายตัวเล็กๆที่ยืนอยู่ตรงหน้า กะเก็งอย่างไรก็น่าจะอายุไม่เกิน10ขวบ วศินจึงเปิดดูประวัติเดิม...ไม่มีอะไรนอกจากมีลักษณะน้ำหนักตกเกณฑ์และได้ยา บำรุงไป
"ตอนนั้นชั้นพาลูกมารพ.ตรวจเรื่องเด็กตัวเล็ก ได้ยาไปก็ไม่ดีขึ้น ทีแรกก็นึกว่าอะไร ที่แท้ครูมันมาบอกว่าเด็กกินเหล้าทุกวัน" แม่เด็กพูดอย่างเกรี้ยวกราด
"แม่ หนูไม่ได้กินเหล้......" เด็กน้อยพยายามพูดก่อนจะโดนแม่ตบไปที่หัวอย่างแรงจนหน้าหัน
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ลูกไม่รักดี" เธอด่าอย่างไม่เกรงใจจนคนนอกห้องมองเข้ามา
"คุณหยุดก่อนดีกว่าอย่าเพิ่งตีเด็กเลย ค่อยๆพูด" วศินปราม
มารดาหันหน้ามาทางทำหน้าปานจะกินหัวหมอ "นี่มันลูกชั้น ชั้นจะทำอย่างไรก็เรื่องของชั้น"
"นี่โรงพยาบาลผม ผมจะแจ้งตำรวจมาจับคุณเมื่อไหร่มันก็เรื่องของผม........ ตีเด็กแบบนี้ผมก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน"
คำว่าตำรวจยังศักดิ์สิทธิ์พอใช้ แม่เด็กสงบลงพอดูแล้วก็ควักซองจดหมายโยนลงที่เบื้องหน้าของวศิน
"หมอเอาไปอ่านดู"
วศิน หยิบจดหมายที่มีตราของโรงเรียนประจำอำเภอขึ้นมาและอ่าน ในนั้นมีข้อความกล่าวถึงพฤติกรรมของเด็กที่เปลี่ยนไป ชอบหลบไปกินขนมคนเดียวตอนพักกลางวัน และมักจะมีคนได้กลิ่นแปลกๆจากเด็ก ครูมาเริ่มสงสัยเมื่อเด็กหลายคนมาฟ้องว่าเด็กคนนี้แอบไปกินเหล้าจึงได้ให้ นักการฯไปแอบดู ...
สิ่งที่นักการเห็นก็คือ กระป๋องเบียร์! ... หลังเกิดเหตุการณ์ ครูก็เลยเรียกผู้ปกครองไปพบเพื่อให้ไปหาว่าเด็กไปซื้อมาจากร้านใด แต่เนื่องจากเรื่องที่เกิดขึ้นเริ่มลือไปนอกรร. ร้านค้าทุกร้านที่เด็กไปชี้ว่าซื้อมาต่างก็ปฏิเสธว่าไม่เคยขายของให้เด็กคนน ี้ ครูจึงต้องการให้มาตรวจเพื่อยืนยันว่าเด็กคนนี้ดื่มเหล้าจริงหรือเปล่า

"แล้วภารโรงรู้ได้ยังไงว่าที่เด็กดื่มเป็นเบียร์" วศินถามอย่างสงสัย แม่เด็กหยิบกระดาษชิ้นเล็กๆออกมาแผ่นนึงมาวางตรงหน้า
"นักการแกอ่านหนังสือไม่ออก ก็เลยลอกตัวหนังสือที่ล่างกระป๋องมาให้ดู ครูเอาไปอ่านก็บอกว่ามันเป็นเบียร์"
แพทย์ หนุ่มอ่านตัวหนังสือที่กระดาษตรงหน้า ลักษณะเหมือนการวาดภาพมากกว่าการเขียนตัวหนังสือทำให้คิดได้ว่าคนที่วาด คงจะไม่รู้หนังสือภาษาอังกฤษจริงๆ ซึ่งสิ่งที่อ่านได้คือ
BEER และ 12FL OZ

เบียร์ ... และการใช้หน่วยเป็นออนซ์ซึ่งกระป๋องเครื่องดื่มทั่วไปไม่ใช้กัน


แต่เด็กตัวเท่านี้น่ะหรือจะดื่มเบียร์ วศินคิดฉงนในใจ
"หนู ตกลงหนูกินอะไรไปครับ บอกน้าหมอได้ไม๊" วศินทำหน้าตาใจดีและลองถามเด็ก มือขวายกห้ามแม่เด็กที่กำลังทำท่าจะอ้าปาก
"น้ำอัดลมครับ" หมูน้อยตอบ ... มารดาทำท่าจะตบอีกครั้งก่อนจะโดนมือขวาของหมอชี้หน้าให้เงียบ
"หนูไม่ได้ดื่มเบียร์ใช่ไหมครับ" วศินถามอีกครั้ง
"เปล่าครับ ถ้าเป็นเบียร์มันต้องขมๆ แต่ที่ผมกินมันเป็นน้ำหวาน"
" แล้วหนูรู้ได้ยังไงว่าเบียร์มันขมล่ะ" วศินซักต่อ หนูน้อยมองหน้าแม่ก่อนจะตอบออกไป "ก็ตอนนั้นพ่อกับแม่นั่งกินอยู่ พ่อเค้าบังคับให้ผมกิน"
"เห็นไม๊หมอ พอมันกิน ทีนี้มันก็เลยติด ชั้นก็เลยจะให้มาเลิกเหล้าไง" แม่เด็กตอบอย่างไม่ลดละ ส่วนวศินก็คิดในใจว่าเป็นไปได้ไหมที่เด็กดื่มจะไม่ใช่เบียร์

"กระป๋องสีอะไรครับ" หมอถามอีกครั้งก่อนจะได้รับคำตอบว่า "สีน้ำตาล"
วศินละจากเด็กมาที่เครื่องคอมพิวเตอร์ประจำโต๊ะ เปิดอินเตอร์เนทเข้าgoogle จากนั้นให้เด็กดูภาพ
"อันนี้ใช่ไหมครับ" วศินถาม.... อึดใจเดียวที่เด็กดูภาพก็พยักหน้า
"ใช่ครับ"

  ปล. วันนี้อัพ2บล๊อคครับ เพราะพรุ่งนี้น่าจะไม่ได้อัพ