หมอแมว

วศินอยู่เวรห้องฉุกเฉินประจำคืนนี้ ... ก็เช่นเดียวกับทุกๆคืนที่มีโทรศัพท์ดังเข้ามาเป็นระยะๆ 

หลังจากสี่ทุ่มไป คนไข้เริ่มลดลง วศินก็กลับมากินข้าวเย็นอย่างสบายอารมณ์ได้จริงๆต้องถือว่าเป็นกระเพราที่กินได้คุ้มที่สุด เพราะเริ่มกินตอน 5 โมงเย็นแต่ว่้าจากการตามไปดูผู้ป่วยที่ห้องฉุกเฉิน ทำให้ต้องเทียวไปเทียวมาจนกระทั่งในที่สุดก็มากินครึ่งจานสุดท้ายได้ตอนสี่ทุ่มครึ่ง

ผู้ป่วยรายสุดท้ายก็คือผู้ป่วยที่เมาแล้วเกิดอุบัติเหตุมาที่โรงพยาบาล รายนั้นเข้ามาแล้วโวยวายไม่ยอมให้แตะต้องตัว แต่พอตรวจประเมินแล้วก็พอพูดคุยได้ เป็นการเมาแบบกรึ่ม ๆ เท่านั้น จากการตรวจแบบไม่แตะต้องตัว วศินประเมินเรื่องการบาดเจ็บทางสมองแล้วก็ไม่เห็นสิ่งที่ผิดปกติ  

- กำลังแขนขาเท่ากันทั้งสองข้าง

- ม่านตาปกติดี

- จอประสาทตาก็ปกติ 

- แผลที่หัวยาวสัก 5 ซม. ... จะตรวจแล้วผู้ป่วยไม่ยอมให้ตรวจถ่มน้ำลายปนเลือดใส่ ... จากนั้นก็เอามือแหวกแผลให้ดูว่าไม่ลึกนัก 

หลังจากแหวกหวีดสยองแล้ว พยาบาลก็เอาผ้าก๊อซให้ผู้ป่วยหนุ่มสั่งให้กดห้ามเลือดไว้ .... มาคุยตกลงกันได้ที่ว่า

"ยังไงก็ไม่เย็บ ขอให้หายเมาก่อนเดี๋ยวจะยอมให้เย็บ" 

แปลกดีเหมือนกัน แต่ยังไงก็ตามเลือดก็ไหลไม่มาก อาการก็ปกติ ถ้าจะเย็บก็คงไม่วายโดนถ่มน้ำลายใส่อีก ... เดี๋ยวถ้าไม่ยอมแรงๆเกิดเข็มไปทิ่มนิ้วพยาบาลจะเป็นเรื่องใหญ่ คุยกับร้อยเวรที่มาสอบถามเรื่องที่เกิดเหตุแล้ว ก็ว่าอย่าเพิ่งไปเย็บเลยเพราะว่าคงจะหาคนมาจับตัวไม่ได้

งั้นรอก่อนแล้วกัน

 5ทุ่มครึ่งแล้ว แพทย์หนุ่มกำลังดูผู้ป่วยที่ตึกผู้ป่วยในอยู่ โทรศัพท์สายในก็ดังขึ้น

"หมอ มานี่หน่อยค่ะ ญาติคนไข้มีปัญหา" เสียงของวิกานดา หัวหน้าเวรห้องฉุกเฉินดังมาตามสาย

วศินเดินไปที่ตึกผู้ป่วยนอก เข้าไปท่ามกลางความสับสนวุ่นวาย ... ผู้ป่วยมีหนึ่งเดียว ส่วนญาติและเพื่อนรวมกันราวๆยี่สิบคน

"มีอะไรเหรอครับพี่" แพทย์หนุ่มถาม "คนไข้ก็ดูปกติดีนี่ครับ"

"ค่ะหมอ คนไข้ปกติ แต่ตอนนี้ญาติกับเพื่อนคนไข้ไม่ปกติ" พี่วิกานดาตอบ "แล้วถ้าหมอมาช้ากว่านี้ พยาบาลในนี้ก็จะไม่ปกติตามกันหมดแล้ว"

 'อืม ยังมีอารมณ์ขัน งั้นคงไม่รุนแรง' วศินคิด

 "เรื่องของเรื่องคือ ตอนมูลนิธิไปรับมาเค้าถามเพื่อนๆคนเจ็บว่าเป็นอะไร ทางนั้นตอบมาว่าขับตกข้างทาง .... พอถามคนเจ็บเค้าก็บอกว่าโดนรถกระบะชนแล้วหนี ... ส่วนญาติที่เพิ่งมาก็ยืนยันว่าขับชนเสา"

"แล้วต่างกันยังไงครับพี่" วศินถามอย่างงงๆ เพราะยังไงการรักษาก็ไม่ต่างกัน 

"หมอถามคนไข้เองแล้วกัน" พี่วิทำหน้าเบื่อๆ 

*****

"หมอเขียนมาแล้วกันว่าผมขับชนปิคอัพ" คนไข้สั่ง ... มือข้างซ้ายยังกดผ้าก๊อซบนหัวอยู่  "ผมยืมรถเพื่อนมา ถ้ามันรู้ว่าผมชนรถคันอื่นมันจะได้เห็นใจไม่เอาค่าซ่อมจากผมมาก"

"แล้วจริงๆแล้วคุณไปโดนอะไรมา" วศินถาม

"ผมขับหล่นลงข้างทาง" .................... ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่แววตามันหลุกหลิกพิกล

*****

 "คนไข้ก็บอกว่าไม่ได้ขับชนเสาทำไมป้ายังบอกว่าชนเสาล่ะครับ" วศินถามญาติของคนเจ็บ .... พลางคิดว่าต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ

 "ก็ไม่ได้มีอะไรหรอก แต่หมอช่วยเขียนให้หน่อยแล้วกันว่าไม่ได้เมา ..."เธอตอบ" จะเอาไปลางาน เถ้าแก่เค้าบอกว่าถ้าเขียนว่าเมาเดี๋ยวจะมีประวัติไม่ดี"

 วศินครุ่นคิดนิดนึง ... มันแปลกจริงๆแหละ "คนไข้มีทำประกันชีวิตที่ไหนไหมครับ"

"ไม่มีหรอกหมอ" ญาติตอบ .... 

 *****

 "อย่างนี้นะครับ ทำความเข้าใจกันก่อน" วศินพูดต่อหน้าญาติและเพื่อนๆผู้ป่วยที่อยู่ในที่นั้น "ในส่วนของผมมีหน้าที่รักษา และอาจจะเขียนใบรับรองแพทย์ในส่วนที่เห็น ... แต่ผมไม่สามารถระบุไปในใบรับรองแพทย์ได้ว่าผู้ป่วยไปเกิดอุบัติเหตุจากอะไร ดังนั้นในใบรับรองแพทย์ผมอาจจะเขียนในส่วนของโรคว่า บาดแผลฉีกขาดที่ศีรษะให้ประวัติว่าเกิดจากอุบัติเหตุจราจร "

" แต่ชั้นอยากให้หมอเขียนระบุไปเลยว่าคนไข้ขับชนเสา มีรอยเสาหรืออะไรก็ว่าไป ... แล้วอยากให้หมอตัดที่เขียนในประวัติว่าเมา" ญาติคนเ้ดิมแย้งขึ้นอีก "คนเจ็บไม่ได้มีประกันอุบัติเหตุอะไรที่ไหนหรอกหมอ หมอไม่ต้องกลัวหรอก" 

" ผมไม่เขียนไปว่าเมาในใบรับรองแพทย์หรอกครับ ... เพราะมันไม่ได้จำเป็น" แพทย์หนุ่มตอบ "แต่การที่ผมจะไประบุว่าไม่เมาคงทำไม่ได้ เพราะว่ามันจำเพาะเจาะจงเกินไป แต่ถ้าไม่ได้มีประกันก็ไม่เป็นไรหรอกครับ"

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากมือถือของหญิงคนนั้น เธอรับโทรศัพท์แล้วยื่นมาให้วศิน วศินรับไปคุยด้วยอย่างงงๆ

" สวัสดีครับ ผมนิพนธ์ ตัวแทนประกันของคุณสุรพล ผมกำลังเรียนสายกับใครครับ" 

" ผมนพ.วศินครับ" 

" ผมได้รับแจ้งจากคุณสุรพลว่าคุณระบุในเวชระเบียนว่าเขาเมาหรือครับ" 

" ครับ ผมระบุไว้เนื่องจากเห็นว่าเขามีกลิ่นสุราและอาการมึนงง ซึ่งผมเองต้องแยกว่าเขาเมาสุราหรือเกิดอาการจากการกระแทกที่สมอง" วศินตอบกลับไป

" คุณหมอได้เจาะเลือดหรือไม่ครับ" ...ปลายสายถามมา

" เปล่านี่ครับ เพราะอาการของคุณสุรพลไม่ได้รุนแรงขนาดที่เราต้องไปเจาะเลือดเพื่อยืนยัน" วศินตอบกลับ ......โดยเริ่มรู้สึกถึงน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของอีกฝ่ายแล้ว

" งั้นดีแล้วครับ คุณหมอกรุณาช่วยเขียนไปว่าคนเจ็บไม่ได้ดื่มสุราด้วยนะครับ" เสียงของตัวแทนประกันพูด " คิดว่าคุณหมอคงรู้แล้วว่าตามกฎหมาย ห้ามเจาะเลือดในกรณีที่ผู้ป่วยไม่ยินยอมซึ่งกรณีนี้ผมกับคุณสุรพลคุยกันแล้วและคิดว่าจะไม่ให้เจาะ  ดังนั้นในเมื่อคุณหมอไม่มีผลเลือดก็ขอความกรุณาเขียนว่าไม่ได้ดื่มสุราด้วยแล้วกัน"

ฝั่งนั้นวางสายไปแล้ว ส่วนวศินก็คืนโทรศัพท์ให้ญาติผู้ป่วย

"ไหนป้าว่าไม่มีประกันไงครับ" 

" อ๋อ ป้าลืม"

"เอางี้แล้วกันครับ" วศินพูดขึ้นอีกครั้ง "ผมเขียนให้ได้เท่าที่บอกไปแล้ว ... ผมเขียนได้ว่าเกิดบาดแผลที่ไหน แต่ผมคงไม่ระบุอะไรมากไปกว่านั้น ..."

ญาติและเพื่อนผู้ป่วยทำหน้าเครียด ... ส่วนนายสุรพล ตัวการก็นั่งกุมหัวชุ่มเลือดต่อไป

"ถ้าประกันไม่จ่าย ชั้นจะเอาเรื่องหมอที่ไม่ยอมเย็บหัวให้หลานชั้น" เธอประกาศ 

"เดี๋ยวก่อนครับ ที่เราไม่เย็บเพราะว่าผู้ป่วยไม่ยอมให้เย็บ" วศินแย้งทันที " ถ้าผู้ป่วยไม่ร่วมมือ ยังไงก็ฉีดยาชาไม่ได้ เย็บไม่ได้ "

"หมอนั่นแหละไม่ยอมเย็บให้ผม แถมมาบังคับผมให้เซ็นชื่อ" เสียงดังมาจากมุมห้อง มือยังกุมผ้าก๊อซอยู่

"ตกลงจะเขียนหรือไม่เขียน " ญาติคนไข้ตะคอก ...วัยรุ่นที่มากันเป็นกลุ่มเดินเข้ามาในห้องฉุกเฉินเสียงดังแซด คนที่เข้ามาคนสุดท้ายเลื่อนประตูห้องฉุกเฉินปิด  คนนึงเอื้อมมือไปดึงสายโทรศัพท์ห้องฉุกเฉินออก ล้อมหมอกับพยาบาล 4 คนไว้ด้านใน

เอาไงดีวะ

เอาไงดี

ตรูจะตายไหมเนี่ย 

เอาวะ เขียนก็เขียน !!!

ครืดดดด เสียงประตูเลื่อนออกพร้อมกับเสียงดังขึ้นมาจากประตู"เฮ้ย ทำไมมันอัดกันหยั่งงี้เนี่ย"

จะด้วยอะไรก็ตามแต่ มีเสียงดังขึ้นมาคำเดียวว่า "ตำรวจ!" จากนั้นทั้งห้องก็สับสนอลหม่านกันชั่วครู่ .... ตามมาด้วยเสียงมอเตอร์ไซค์หลายคันวิ่งออกไปจากโรงพยาบาล

สุดท้ายเหลือเพียงหมอ ... พยาบาล ... นายสุรพล ... ป้า ... และตำรวจ 3 นาย

 นอกจากตำรวจ 3 นาย ... คนที่เหลือยืนขาสั่นกันหมดด้วยความรู้สึกที่ต่างกัน

"หมออยู่พอดีเลย ... อ้าว นายสุรพล ยังไม่ยอมเย็บอีกเหรอ" เสียงร้อยเวรถาม "ป้าเป็นญาติใช่ไม๊ ... ตอนที่ผมมารอบแรกนายสุรพลเมามากเลย ไม่ยอมให้หมอเย็บ ... ขนาดผมสั่งยังไม่ยอมให้เย็บเลย"

"หมอ ... ตกลงตะกี้ผมไปตรวจที่เกิดเหตุมาแล้ว  ตกลงนายคนนี้ซิ่งมาแล้วเฉี่ยวนายอำเภอ ... นายอำเภอไม่โดน แต่ไปชนหมาที่จูงมาตายคาที่ คนเห็นกันเต็มตลาดเลยหมอ ... ตะกี้ไปถามที่ร้านอาหารเจ้าของร้านก็บอกว่าดื่มกันมาเต็มคราบเลย" ร้อยเวรว่า ก่อนจะหันไปทางคนเจ็บ"ให้หมอเขียนไปเลยว่าดื่มแล้วขับดีไหมเนี่ย"

นายสุรพลและป้าหันมองหน้ากัน หน้าซีดเผือดด้วยความลับถูกเปิดเผย ... ก่อนจะหันมามองหน้าวศินอย่างสิ้นหวัง

" ก็เขียนแบบเดิมแหละป้า" วศินตอบเรียบๆ "  ก็เขียนว่าบาดแผลฉีกขาดจากอุบัติเหตุจราจร ... ส่วนที่เหลือเดี๋ยวตำรวจเค้าสอบเองหรือให้เป่าเอง ผมไม่เกี่ยว"