หมอแมว

 คำใบ้ .... สาระจริงๆของกระทู้คือ ผมอยากให้คนที่อ่านกดลิงก์ข้างล่างเพื่อไปอ่านสิ่งที่น่าสนใจ ... แต่หากจะปูพื้นก่อน ก็อ่านของผมก่อนก็ได้ครับ

เมื่อสักสัปดาห์ที่แล้วผมได้ค้นหาวารสารทางการแพทย์ตามเว็บของโรงพยาบาล

และเมื่อเข้าไปถึงเว็บหนึ่ง ก็ได้เจอกับบทความคุ้นๆตา ... นั่นคือบทความบ่นๆของผมที่เคยไปเขียนในmthaiเมื่อนานมาแล้ว

ปัญหาที่มีนิดนึงคือชื่อบทความน่ะของผม ... เนื้อหาก็ของผม

แต่ไหงชื่อของคนเขียนดันเป็นใครก็ไม่รู้ล่ะ

แล้วคำว่า -=Byหมอแมว=- หายไปไหน    

แถมพออ่านไปอ่านมา เอ้า นี่ตกลงสงวนลิขสิทธิ์บทความอีก ไม่ใช่ชื่อผม ...

ผมไปขายบทความนี้ให้เค้าตั้งแต่เมื่อไหร่

 จริงๆไม่มีอะไรหรอกครับ

เรื่องของเรื่องคือ เว็บที่ผมไปเจอนี้เค้าทำในส่วนของการแบ่งปันบทความ โดยพื้นฐานของการแบ่งปันนี้ก็คือให้ทำการพิมพ์บทความของตนเองขึ้นมาแล้วก็โพสท์ลงไป ซึ่งเมื่อทำดังนั้นแล้วโปรแกรมก็จะใส่ชื่อของผู้ที่โพสท์ลงไปตรงช่องที่สงวนลิขสิทธิ์โดยอัติโนมัติ

ดังนั้นไม่ว่าคนๆนี้เค้าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ... ผลที่ออกมาก็คือเค้าได้ขโมยผลงานของผมไป(เชื่อว่าไม่ตั้งใจ)

เพราะเจ้าคำว่า "สงวนลิขสิทธิ์เนื้อหาบทความ"ที่ดันห้อยติดมาแท้ๆ ...

จริงๆเอาไปได้ครับ แต่เขียนตัวเล็กๆขนาดสัก 5 pixels ก็ได้ว่าเอามาจากไหน ... เพราะจุดประสงค์ในการเขียนบทความของหมอๆในอินเตอร์เนทก็คือการเผยแพร่ความรู้อยู่แล้ว และที่จริงบทความพวกนี้สามารถเอาไปใช้ได้อยู่แล้วหากไม่ได้มีความประสงค์ทางการค้า 

จุดประสงค์ที่เอามาเตือนกันคือ อยากให้ผู้ที่ทำเว็บบล็อคทั้งหลายระมัดระวังในการลงบทความ ... เพราะหากไปลงบทความของหนังสือหรือนักเขียนที่เค้าทำธุรกิจทางด้านสิ่งพิมพ์ ... การไปลงข้อความดังกล่าวจะเสี่ยงต่อการโดนดำเนินคดี ... เนื่องจากนักเขียนหรือสำนักพิมพ์เจ้าของ จะต้องพิทักษ์สิทธิ์และแสดงความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ที่แท้จริง

ทางฝ่ายที่โดนละเมิดเค้าก็กลัวครับ

เค้ากลัวว่าเกิดมีใครก็ไม่รู้มาลงประกาศว่าบทความนั้นเค้าเป็นคนเขียน ... ใครไม่รู้มาอ่านทีหลังจะไปเข้าใจว่าสำนักพิมพ์หรือนักเขียนเป็นคนไปลอกเขามา

************************

ทีนี้มาถึงThemeหลักของเรื่อง

เรื่องบทความที่ผมเขียนโดนทำแบบนั้นผมว่าผมเฉยๆหรือดีซะอีก ... เพราะสารที่ผมต้องการสื่อได้ไปถึงคนจำนวนมากขึ้น

คนที่เอาไปเผยแพร่เค้าก็ไม่ได้ต้องการผลประโยชน์อะไร แถมเป็นคนในสายสาธารณสุข ซึ่งมีจุดมุ่งหมายเดียวกันแถมทำไปโดยที่น่าจะรู้เท่าไม่ถึงการณ์

... แต่สิ่งที่ผมจะนำเสนอต่อไปนี้ ไม่เหมือนกัน

เพราะคนที่สร้างสรรผลงานนั้น เค้าใช้งานต่างๆในการหากินประกอบอาชีพ

ส่วนคนที่เอางานไปนั้นเป็นคนที่อยู่ในวงการอินเตอร์เนท ... เป็นเว็บที่ได้ชื่อว่าเป็นเว็บยอดนิยมอันดับสองของประเทศไทย

แถมการเอาไป ไม่ได้เอาไปใช้เฉยๆ หากแต่เอาไปใช้แล้วใส่ลายน้ำเว็บของตนลงไปในภาพ ... แสดงความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เต็มตัว

ความหมายที่แปลแบบวิตกจริตคือ งานที่คนๆนึงคิดขึ้นมาด้วยมันสมอง กลับโดนใครไม่รู้เอาไป ... แถมเอาไปประกาศว่า "All rights reserved"

เรื่องราวทั้งหมด คลิ๊กอ่านได้ที่นี่ครับ

เมื่อผมบุก kapook.com! (ภาคแรก) 

เมื่อผมบุก kapook.com! (ภาคสอง)

เป็นเว็บของชายคนนึง ที่ผลงานของเขาถูกทางเว็บชื่อดังนำไปใช้ ... แต่แทนที่เขาจะแค่บ่นไว้ในโลกไซเบอร์ให้เรื่องเงียบหายไปแบบคนอื่นๆอีกมากมายเขากลับเลือกอีกทางหนึ่งคือ

ตรงไปที่รัง และคุยกันซึ่งๆหน้า

ปล. มีข้อสังเกตว่า หลังจากสัปดาห์ที่ผ่านมา ในเว็บดังกล่าวเกิดการเปลี่ยนแปลงเรื่องข้อความทางลิขสิทธิ์ไปบ้าง ในทางที่ดูเหมือนจะดีขึ้น ... ก็ต้องดูกันต่อไป